So here we are. Zes heren in de trein, op weg van Washington naar Boston, op een
zonovergoten zaterdagmiddag, 7 januari 2012. In Washington bereikte het kwik gisteren
maar liefst achttien graden, in ons einddoel New Hampshire is het een stuk frisser.
Maar, daar loopt de politieke temperatuur inmiddels flink op. De Republikeinse kandidaten
met Witte Huis-ambities vlogen na de caucus in Iowa onmiddellijk door naar Manchester,
New Hampshire, om daar òf te redden wat er nog te redden valt òf om nog steviger
in het zadel te komen. Dat laatste is de schijnbaar comfortabele positie waarin Mitt
Romney zich bevindt. Hij wordt gezien als de te kloppen man in New Hampshire. En
waarschijnlijk sleept hij die staat ook wel binnen. Haalt hij straks ook South Carolina
en Florida binnen, dan is de race eigenlijk al gereden. Is het dan nog spannend?
Zeker. Want Amerikaanse verkiezingen leveren hoe dan ook spektakel op. Op de tv’s
in onze hotelkamers zien we een verbeten Newt Gingrich. Een veel relaxter Rick Santorum.
Ron Paul die zijn toehoorders èn zichzelf moed lijkt in te praten. Jammer eigenlijk
wel dat een ongeleid projectiel als Michelle Bachmann het strijdtoneel al verlaten
heeft.
Perspectief
We startten onze reis op donderdag met een quick stop in New York, om de dag daarna
direct door te reizen naar the big prize voor de kandidaten: Washington. Willem Post
leidde ons langs de highlights van de hoofdstad en dat legde een waardevol fundament
onder ons verblijf hier. Als je het Witte Huis, het Capitool plus de talrijke memorials
voor onder andere oud-presidenten en de verschillende grote Amerikaanse oorlogen
ziet, dan ervaar je de lijn van de geschiedenis. Je ziet en voelt Het Grote Amerikaanse
Verhaal. Dat gevoel werd nog eens versterkt toen we gisteren in Arlington, iets buiten
Washington, werden ontvangen door een Amerikaanse vriendin van Willem Post. Sherrie
Mueller stelde haar huis voor ons open, en ze ontving ons met een flink aantal Amerikaanse
relaties van haar. Onder hen was Harriet Mayor Fulbright. Zij is de weduwe van senator
J. William Fulbright. Deze was in de jaren veertig senator voor de staat Arkansas.
‘Bill’ Fulbright, zoals Harriet Mayor Fulbright haar man met duidelijke adoratie
noemde, was één van de grote leermeesters van een andere Bill: Clinton. Diens naam
viel gisteravond dan ook meer dan eens. Harriet Mayor Fulbright is president van
het J. William en Harriet Fulbright Center. Dit Center is zeg maar het uitvoerende
orgaan van het prestigieuze Fulbright-programma. Door middel van dit programma vindt
uitwisseling plaats tussen Amerikaanse en buitenlandse studenten. Onder andere onze
oud-minister Ben Bot en ook Laurens-Jan Brinkhorst mochten er gebruik van maken.
Waarschuwing
Hoewel Amerikanen van alles altijd de sunny side wel zien, wilde Sherrie Mueller
ons een zekere waarschuwing toch niet onthouden. Ze hield ons voor dat de primary
van 2012 een Republikeinse aangelegenheid is. En, naar haar mening zijn Republikeinen
een stuk minder vriendelijk dan Democraten. Bill Clinton. Al Gore. Zelfs de in onze
ogen toch wat kil overkomende Hillary Clinton wordt door haar kennelijk gepercipieerd
als ‘warm’. We gaan ’t maar eens zelfs uitzoeken en ondervinden. In het koele en
misschien zelfs koude New Hampshire zou de politieke temperatuur wel eens zo hoog
kunnen oplopen, dat zelfs Republikeinen erdoor ontdooien.
Henk
de Kleine
