Column Willem Post klik hier

contact: info@obamaclubnederland.nl tel. 070-3107965

If you guys wanna dance, take the other car!

‘Jongens waren we. Maar aardige jongens.’ Zo begint het boek De Uitvreters van Nescio. Leo Schepman en ik waren van mening dat die openingszin precies de sfeer weergeeft tijdens onze omzwervingen door New York, Washington, Boston en New Hampshire. Een beetje een baldadig cluppie, af en toe. En als Amerikanen èrgens allergisch voor zijn, dan is het voor baldadige tiepjes. Regels zijn regels. Trek een Amerikaan een uniformpje aan, geef hem of haar ook maar de minste autoriteit en je hebt iemand die volstrekt inflexibel op elke situatie reageert. Zo probeerden we op onze laatste dag de witte bus in hartje Boston te parkeren. Ed reed langs een stoep waar een parkeerwachter stond. Ed draaide zijn raampje open om de man aan te spreken. Ik stond een paar meter verder óp die stoep en ook ik wilde de functionaris iets vragen. Ik wist niet dat Ed dezelfde vraag al gesteld had: ‘Is it allowed to park here?’ De man viel uit naar me alsof ik hem een oneerbaar voorstel had gedaan. ‘He you. I’m talking to him. And if I’m talking to HIM, YOU shut your mouth, mister!’. Gezellig. Iets soortgelijks maakten we mee bij onze treinreis van Washington naar New York. Dit was een drukke trein, dus wij besloten een zogenaamde ‘Quiet Car’ te nemen. Overal hingen borden die ons streng toespraken. No cell phones. No loud talking. No nothing. Nu is er een beroemde foto die precies weergeeft hoe wij Nederlanders met autoriteit en ge- of verboden omgaan. Op die foto zie je iemand die in het gras van het Vondelpark ligt te slapen naast een bordje ‘Verboden het gras te betreden’. Dus met die instelling namen wij plaats in de Quiet Car. Niet dat we nu erg luid spraken, maar het weinige geluid dàt we maakten was kennelijk al te veel. Op enig moment kwam er een strenge conducteur in de deuropening staan. Hij sprak de gehele coupé met bulderende stem toe. ‘This is a Quiet Car. If you guys wanna dance, take the other car. I’m serious here!’. En wat krijg je dan? Zeven Nederlandse jongetjes die constant in de lach schieten. ‘Onno, je toetst dat mobieltje te hard in.’ ‘Willem, niet zo hard op je laptop rammelen.’ Eén Amerikaanse medepassagier verliet sissend de ruimte. Maar uiteindelijk hielp het wel. Zeker toen er nog een man van de Spoorwegpolitie voorbij was gekomen. Behangen met wapens en in zijn kielzog een gretige hond. Zo krijg je een trein wel stil. Als je er maar genoeg autoriteit tegenaan gooit. En zo passeerden we Philadelphia. Ik zag eens een documentaire van Louis Theroux. Daaruit bleek dat sommige wijken van die stad voor iedereen met autoriteit complete no-go-areas zijn. Ook dat is dus Amerika. Soms geldt er geen enkele regel meer. Dat maakt dit land tot zo’n fascinerend fenomeen. Hier kunnen ‘Nipplegate’ en de knalharde porno vanuit de studio’s rond Los Angeles naast elkaar bestaan. Een keiharde ‘War on Drugs’ naast een florerende crack-scene. Newt Gingrich is het vleesgeworden symbool van die wonderlijke tegenstellingen: Bill Clinton neersabelen om diens amoureuze escapades en inmiddels flink wat scheve schaatsen rijden. Niet in de haak, wellicht. Maar des te leuker.                                                                                                                                                                                  Henk de Kleine

deel 2

deel 2

deel 3

deel 3

Zie ook de column van Willem Post

deel 1

deel 1

deel 4

deel 4

deel 5

deel 5

deel 6

deel 6

Frits Huffnagel

deel 8

deel 7

7